ks. Marek NORAS- proboszcz naszej parafii (ur. 21.07.1970r.)
Pochodzi z parafii Chrystusa Króla w Lędzinach-Hołdunowie. Święcenia prezbiteratu przyjął 13 maja 1995 z rąk
abpa Damiana Zimonia.
Jako wikary posługiwał w następujących parafiach:
Pełnił funkcję Diecezjalnego Duszpasterza Akademickiego - pomocniczego (2005-2006).
W 2017 roku został administratorem. 9 listopada 2018 proboszczem parafii Matki Bożej Bolesnej w Rybniku.
W 2021 roku został wybrany wicedziekanem dekanatu Rybnik, a od 2023 roku pełni urząd dziekana tegoż
dekanatu.
Od 1 listopada 2024 r. ksiądz proboszcz pełni także funkcję kapelana w Klinicznym Szpitalu
Psychiatrycznym w Rybniku.
>
ks.Paweł WOJTAŁA - wikariusz naszej parafii (ur. 18.11.1993r.)
Pochodzi z parafii Bożego Narodzenia w Rudzie Śląskiej-Halembie.
Święcenia prezbiteratu przyjął 16.05.2020r. z rąk abpa Wiktora Skworca.
Poprzednio pracował jako wikariusz w parafii NSPJ w Rybniku-Niedobczycach (2020-2023).
Od 2023r. jest wikarym w naszej parafii, a od listopada 2024 r. również kapelanem w Klinicznym
Szpitalu Psychiatrycznym w Rybniku.
ks. Franciszek RADWAŃSKI - (1994 – 2017)
Urodził się 5 lipca 1952 w Chełmie Śląskim.
Po studiach w Wyższym Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie święcenia kapłańskie przyjął 23 marca 1978.
Po zastępstwie wakacyjnym w parafii Najświętszych Imion Jezusa i Maryi w Brynowie, posługę wikariacką pełnił
m.in. w parafiach:
W 1994 roku został administratorem, a dwa lata później proboszczem parafii Matki Bożej Bolesnej w
Rybniku.
Na tym urzędzie pozostawał do 2017 roku, kiedy to przeszedł na emeryturę. W Rybniku wybudował m.in. Ośrodek
Duszpasterstwa Akademickiego przy ul. Brudnioka 5.
Zmarł 11 listopada 2019 w szpitalu w Tychach po długiej, bolesnej chorobie. Eksportacja odbyła się 14
listopada 2019 w parafii Matki Bożej Bolesnej w Rybniku,
a pogrzeb 15 listopada 2019 w parafii Trójcy Przenajświętszej w Chełmie Śląskim. Tam też spoczął na
miejscowym cmentarzu parafialnym.
ks. Józef WOJCIECH - (1984 – 1994)
Urodził się 29 stycznia 1945 w Miedźnej. Święcenia kapłańskie przyjął 8 kwietnia 1971 w Katowicach.
Posługę wikariacką pełnił m.in. w parafii Trójcy Przenajświętszej w Szarleju.
W latach 1984-1994 pozostawał proboszczem w Rybniku. W 1994 roku objął urząd proboszcza w parafii św.
Antoniego z Padwy w Zgoniu.
W 2010 roku przeszedł na emeryturę.
ks. Eryk TWARDZIK - (1957 – 1984)
Urodził się 7 października 1914 w Łaziskach Rybnickich w rodzinie gajowego Rudolfa i Filomeny z d. Szypuła.
Ochrzczony został 11 października w Godowie, a sakrament bierzmowania przyjął 1 lipca 1928.
Po ukończeniu czterech klas szkoły powszechnej w Łaziskach zdał egzamin do drugiej klasy gimnazjum w Żorach,
gdzie w 1932 roku otrzymał świadectwo dojrzałości. Spóźnił się z zapisaniem do Seminarium Duchownego,
dlatego zapisał się na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego (dział filologia klasyczna).
Po pierwszym roku studiów został przyjęty do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i
rozpoczął naukę na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Święcenia kapłańskie przyjął 26 czerwca 1938 w Katowicach. 15 lipca 1938 rozpoczął pracę duszpasterską
jako wikariusz przy kościele Chrystusa Króla w Katowicach.
29 sierpnia 1939 przeniesiony został do Lipin, a 29 października 1940 do parafii św. Mikołaja w Bielsku
(obecnie diecezja bielsko-żywiecka). 30 września 1942 otrzymał nominację na lokalistę w Bystrej Śląskiej
(obecnie diecezja bielsko-żywiecka). Stamtąd został przeniesiony 15 maja 1943 do parafii św. Wojciecha
w Radzionkowie, gdzie pełnił funkcję substytuta. Po wojnie, 28 lipca 1945 otrzymał nominację na
wikariusza w Kochłowicach. Od 3 września 1946 był substytutem w parafii św. Marii Magdaleny w Tychach,
a od 29 października 1954 administratorem tejże parafii.
Z Tychów został przeniesiony dekretem z dnia 5 sierpnia 1957 do parafii MB Bolesnej w Rybniku,
gdzie początkowo był wikariuszem-ekonomem, a od 20 stycznia 1958 proboszczem.
Będąc duszpasterzem tej rozległej jeszcze wtedy parafii rozpoczął starania zmierzające do utworzenia
nowych samodzielnych placówek duszpasterskich w Chwałęcicach, Rybnickiej Kuźni i Orzepowicach.
W latach 1975-1978 był dziekanem dekanatu rybnickiego. W 1984 roku przeszedł na emeryturę.
Zamieszkał na terenie parafii św. Antoniego w Rybniku. Już w następnym roku poprosił o zezwolenie
na sprawowanie Mszy św. w domu, gdyż choroba utrudniała mu pójście do kościoła.
Zmarł 4 listopada 1989 w Rybniku, a 8 listopada spoczął na miejscowym cmentarzu.
ks. Józef SMANDZICH - (1950 – 1957)
Urodził się 14 marca 1911 w Zabrzu w rodzinie Wincentego i Józefy z d. Kłaczek. W 1922 roku rodzina
Smandzichów przeprowadziła się do Knurowa. W młodości należał do Sodalicji Mariańskiej, a w 1931 roku został
przyjęty do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. 28 czerwca 1936 otrzymał święcenia
kapłańskie z rąk bpa S. Adamskiego i 30 czerwca 1936 został skierowany na dwa miesiące do Knurowa jako
wikariusz. Następnie od 29 sierpnia 1936 był wikarym w parafii św. Augustyna w Lipinach. 6 września 1938
został kapelanem w Zakładzie ks. Ludwika Markiefki w Bogucicach, gdzie był jednocześnie opiekunem nowicjatu
Sióstr Jadwiżanek. Po likwidacji zakładu został mianowany wikarym w parafii św. Szczepana w Bogucicach.
Następnie od lipca 1942 roku był lokalistą w Kokoszycach, później wikarym w parafii św. Antoniego w
Siemianowicach Śląskich, a od 20 listopada 1942 wikarym w Józefce i Chorzowie Batorym. 15 maja 1943 został
mianowany wikarym w Piekarach Śląskich. Od 30 sierpnia 1947 ks. Smandzich był rektorem kościoła NMP
Wspomożenia Wiernych w Wełnowcu i diecezjalnym Dyrektorem Krucjaty Eucharystycznej. 1 sierpnia 1950 został
ustanowiony administratorem parafii MB Bolesnej w Rybniku, a od grudnia proboszczem. Od 5 listopada 1952
pełnił funkcję egzaminatora prosynodalnego z homiletyki, a od 23 grudnia 1954 dziekana dekanatu rybnickiego.
12 maja 1955 został zwolniony z obu funkcji.
Stanowisko dziekana ponownie podjął 2 kwietnia 1957, jednak 3 lipca 1957 został proboszczem w parafii św.
Wojciecha w Mikołowie. Od 7 listopada 1958 pełnił funkcję wicedziekana dekanatu mikołowskiego, a od l
grudnia 1962 dziekana. 22 marca 1965 został członkiem Diecezjalnej Rady Liturgicznej, a 11 lutego 1966
członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Od 1968 roku jako Diecezjalny Duszpasterz Kobiet prowadził
godzinę stanową w Piekarach Śląskich. 7 marca 1969 został członkiem Diecezjalnej Komisji Historycznej i
Diecezjalnej Rady Kapłańskiej, recenzentem prac proboszczowskich z homiletyki i ojcem duchownym ss. wizytek
w Siemianowicach Śląskich. W 1971 roku otrzymał godność kapelana Jego Świątobliwości, a 4 kwietnia 1972
został członkiem Komisji ds. Przekazu Ewangelicznego w czasie I Synodu Diecezjalnego. 13 kwietnia 1978
przeszedł na emeryturę. W 1979 roku prowadził cztery serie rekolekcji zamkniętych dla księży i wziął udział
w Ogólnopolskim Spotkaniu Diecezjalnych Duszpasterzy Pomocników Matki Kościoła, a w 1987 roku udział w
kongresie „Des Colloqiums Europaischer Pfarrgemeinden" w Austrii. 15 kwietnia 1989 powierzono mu funkcję
ojca duchownego księży dekanatu mikołowskiego. Zmarł 6 maja 1993 w swoim domu w Kamionce. Pogrzeb odbył się
w Mikołowie, tam spoczął na miejscowym cmentarzu.
Był autorem trzech pozycji liturgicznych i ascetycznych: Dobrze nam tu być (Opole 1949), Przystąpię do
ołtarza Bożego (Katowice 1982), i Za furtą klasztorną (Katowice 1985). Od 1965 roku redagował Skarbiec
modlitw i pieśni. Zebrał też i przygotował do druku Gawędy Stacha Kropiciela (Katowice 1994), autorstwa ks.
K. Kosyrczyka. Był autorem wspomnienia o ks. Józefie Stokowym pt. Kapłan według Serca Bożego i opracował 10
pogodnych błogosławieństw. W rękopisie pozostały Pamiętniki z lat 1964-1993.
ks. Adam BIEŻANOWSKI - (1949 – 1950)
Urodził się 13 lipca 1910 w Jarosławiu w rodzinie Stanisława, nauczyciela gimnazjum i Zofii z d. Bigo. Po
ukończeniu czteroklasowej szkoły rozpoczął naukę w Państwowym Gimnazjum Klasycznym. W 1921 roku cała
rodzina, ze względu na zmianę miejsca pracy ojca, przeniosła się do Śremu i tam kontynuował naukę w II, III
i IV klasie. Z powodu kolejnej zmiany posady ojca swoją edukację kontynuował w Państwowym Gimnazjum
Klasycznym w Tarnowskich Górach, gdzie jego ojciec był dyrektorem. Egzamin maturalny zdał 8 czerwca 1928. Na
początku VI klasy gimnazjalnej został przyjęty do Sodalicji Mariańskiej, której później był prezesem. W 1928
roku wstąpił do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia Wydziale Teologicznym
Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego święcenia kapłańskie były przesunięte o cztery miesiące ze względu na
kłopoty ze zdrowiem (gruźlica). Po kuracji w Zakopanem święcenia kapłańskie przyjął 24 czerwca 1934 z rąk
bpa S. Adamskiego.
Tuż po święceniach został skierowany na zastępstwo do klasztoru Boromeuszek w Cieszynie (2 czerwca 1934), a
20 sierpnia objął stanowisko kapelana domowego i szpitalnego u bonifratrów w Cieszynie. Później w
charakterze kapelana domowego przeniesiony został do Sióstr Opatrzności Bożej w Jedłowniku. Do jego
obowiązków należało także wychowanie religijne dziewcząt moralnie zagrożonych, przebywających w tamtejszym
zakładzie.
W czasie II wojny światowej musiał opuścić Śląsk i dzięki listowi polecającemu ks. kan. K. Mathei w maju
1940 roku został przyjęty do pracy w parafii w Piekoszowie (powiat Kielce). Pełnił tam obowiązki wikarego.
Po wojnie (6 marca 1945) bp S. Adamski mianował go dyrektorem Caritasu okręgu katowickiego. Biskupowi
szczególnie zależało na tym okręgu, gdyż rozpoczynał się wielki ruch repatriantów wydalonych ze swych
siedzib. Ks. Bieżanowski zorganizował liczne punkty pomocy charytatywnej, misje dworcowe i kuchnie
parafialne. Z okazji 50-lecia diecezji napisał artykuł do czasopisma „Nasza Przeszłość" (1975 s. 229-244):
Katolicka działalność dobroczynna na terenie diecezji katowickiej w latach 1945-1950. Został również
kapelanem Miejskiej Zawodowej Straży Pożarnej w Katowicach. 1 września 1945 otrzymał nominację na dyrektora
Diecezjalnego Związku Caritas.
Pięć lat później objął obowiązki proboszcza w parafii MB Bolesnej w Rybniku (13 marca 1950), a 1 sierpnia
1950 został duszpasterzem kuracji św. Antoniego w Rybniku. W uznaniu zasług w pracy charytatywnej w diecezji
nadano mu tytuł proboszcza. Za pracę społeczną odznaczony został również Złotym Krzyżem Zasługi (1947).
Władze PRL zarzucały mu nieprawomyślność. 4 listopada 1954 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w
Katowicach zwróciło się do ks. J. Piskorza o jego zwolnienie ze stanowiska administratora parafii św.
Antoniego w Rybniku i przeniesienie go na mniejszą placówkę. Prośbę tę motywowano tym, że ks. Bieżanowski
zakłóca spokój i wykorzystuje duchowne stanowisko kościelne do prowadzenia akcji podburzającej i stwarza
atmosferę sprzyjającą działalności antypaństwowej. 25 stycznia 1955 został więc skierowany do parafii Ligota
(powiat Bielsko).
Parafianie rybniccy protestowali przeciw tej decyzji, a on sam odwołał się od dekretu do delegata Stolicy
Apostolskiej w Warszawie i Rybnika nie opuścił, uważając dekret za nieważny. 8 lutego 1955 została orzeczona
suspensa, jeśli do 15 lutego 1955 nie opuści parafii. Niezależnie od tego, w tym samym dniu został
przeniesiony w stan spoczynku. W maju wytoczono mu proces w Sądzie Biskupim w Stalinogrodzie (Katowice),
gdyż w dalszym ciągu nie opuszczał parafii. Do Ligoty przeniósł się dopiero 1 grudnia 1955. Po powrocie z
wysiedlenia bp S. Adamski odwołał suspensę i inne kary, uznając je za niezgodne z przepisami prawa
kanonicznego i niesłuszne. Mianował go także administratorem parafii św. Filipa i Jakuba w Żorach (16
stycznia 1957). 27 grudnia 1963 objął urząd wicedziekana żorskiego. Zmarł 6 listopada 1975 w Skoczowie (w
drodze do Wisły), pochowany na cmentarzu w Żorach.
ks. Józef GARUS - (1944 – 1949)
Urodził się 18 marca 1912 w Kryrach w rodzinie Piotra i Józefy z d. Czernecka. Po ukończeniu szkoły
powszechnej w rodzinnej miejscowości w 1923 roku kontynuował naukę w Państwowym Gimnazjum im. Bolesława
Chrobrego w Pszczynie, które ukończył w maju 1931 roku egzaminem maturalnym. W tym samym roku wstąpił do
Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu
Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 28 czerwca 1936.
Po zastępstwie wakacyjnym w parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Chwałowicach (15 lipca - 20 sierpnia
1936) pracował w charakterze wikariusza w parafii św. Szczepana w Bogucicach (1 września 1936 - 2 grudnia
1938). Od 3 grudnia 1938 był katechetą w Szkole Wydziałowej w Pietwałdzie na Zaolziu, ucząc w wymiarze 36
godzin tygodniowo, początkowo będąc równocześnie do stycznia 1939 roku wikariuszem w Bogucicach. Po wybuchu
wojny był wikarym w parafii św. Marii Magdaleny w Tychach (13 października 1939 - 12 kwietnia 1940), potem
Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach (13 kwietnia 1940 - 31 lipca 1944).
Proboszcz parafii MB Bolesnej w Rybniku ks. T. Reginek w czasie wojny znalazł się na emigracji i w tym
czasie jej wikariuszem substytutem był ks. F. Klimza (1939-1944), a od 1 sierpnia 1944 do 17 lutego 1950 ks.
Garus był jej administratorem. W Rybniku zaangażował się w odbudowę zniszczonego działaniami frontowymi
kościoła. Naraził się władzy komunistycznej z powodu kazania wygłoszonego dla weteranów powstań śląskich 2
maja 1947. W 1949 roku, w ramach represji za list pasterski bpa S. Adamskiego z 17 stycznia 1949 do
diecezjan w obronie usuwanej ze szkół katechizacji, razem z pięcioma innymi kapłanami diecezji katowickiej
został 25 stycznia 1949 aresztowany. Po sześciu miesiącach więzienia, uwolniono go po stwierdzeniu przez sąd
"braku winy". Pretekstem było oskarżenie o współudział w "morderstwie" i przyjęcie sumy 1 mln zł od
prześladowanych przez UB ostatnich pozostających jeszcze na wolności żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych.
Krótko (18 lutego - 12 marca 1950) pełnił funkcję wikariusza-substytuta parafii MB Wspomożenia Wiernych w
Dąbrówce Wielkiej na czas choroby jej administratora ks. B. Kotusza. 13 marca 1950 został administratorem, a
23 lipca 1957 proboszczem parafii MB Różańcowej w Halembie, gdzie pracował do czasu swojego przejścia w stan
spoczynku w 1970 roku. W 1957 roku rozpoczął w Halembie budowę nowego kościoła, obok istniejącego
dotychczasowego zbyt małego dla pomieszczenia gromadzących się wiernych.
Wskutek interwencji ówczesnych władz państwowych, prace zostały po założeniu fundamentów przerwane. Podjął
więc bezskuteczne starania o zgodę na rozbudowę dotychczasowego kościoła. W tej sytuacji kontynuował "na
dziko" rozbudowę istniejącego kościoła etapami, którą zakończył 29 czerwca 1969. Z tego powodu władze
państwowe w ramach zbiorowej odpowiedzialności i szantażu wobec bpa cofnęły wszystkie dotychczasowe
zezwolenia na budowę sześciu innych kościołów w diecezji. Władze komunistyczne zapowiedziały zalegalizowanie
budowy pod warunkiem przeniesienia proboszcza, co z punktu widzenia prawa kościelnego było nieuzasadnione,
gdyż budowa kościoła nie miała znamion przestępstwa. Poza tym odwołanie ks. Garusa mogło wszcząć niepokój
wśród parafian. Sprawę rozwiązano tak, że proboszcz złożył rezygnację z urzędu 10 grudnia 1969 na prośbę bpa
H. Bednorza.
Jego pasją była budowa stajenek betlejemskich, które z czasem stały się sławnymi w okolicy. Ich kopie
wykonane przez księdza, znalazły się w USA oraz na misjach w Afryce i Nowej Gwinei. W 1970 roku przeszedł w
stan spoczynku i zamieszkał na terenie parafii obok probostwa. Krótko przed śmiercią przeprowadził się do
Domu Księży Emerytów w Katowicach, gdzie zmarł 29 sierpnia 1997. Pogrzeb odbył się 2 września 1997 i spoczął
na miejscowym cmentarzu parafialnym.
ks. Franciszek KLIMZA - (1942 – 1944)
Urodził się 1 października 1892 w Dąbrówce Małej w rodzinie urzędnika kolejowego i kupca Józefa oraz Marii z
d. Wieczorek. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Bogucicach. Po jej ukończeniu przez trzy lata uczył się w
Katowicach zawodu cukiernika i piekarza. W latach 1910-1914 był uczniem Zakładu Naukowego Księży Salezjanów
w Daszewie pod Stryjem. Od 1914 roku kontynuował edukację prywatnie we Fryburgu. Po wybuchu I wojny
światowej został powołany do wojska pruskiego. W jego szeregach jako podoficer służył najpierw w 38 Pułku
Piechoty w Kłodzku. Następnie był sanitariuszem we Wrocławiu i Lądku Zdroju. W 1917 roku przebywał na
froncie we Włoszech, a rok później we Francji. Uczestniczył w walkach pod Izonzo, Pawią, Artois, Monchy,
Bapaume, Duai, Arras, Albert i Scarpe. Po zakończeniu I wojny światowej uczęszczał na kurs maturyczny w
Krakowie. Egzamin dojrzałości zdał w sierpniu 1920 roku w Bytomiu. Po maturze rozpoczął studia na Wydziale
Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był pierwszym studentem teologii z Górnego Śląska na tej uczelni.
W 1923 roku znalazł się w gronie alumnów tworzącego się w Krakowie Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego.
Rok później poprosił Administratora Apostolskiego Polskiego Śląska ks. A. Hlonda o możliwość wyjazdu do
Rzymu w celu pogłębienia studiów z dogmatyki i socjologii. Mimo poczynienia poważniejszych kroków w tej
sprawie do wyjazdu jednak nie doszło. Święcenia kapłańskie przyjął 5 lipca 1925 w kościele pod wezwaniem
NSPJ w Krakowie z rąk abpa Adama Stefana Sapiehy.
Jako wikariusz duszpasterzował najpierw w parafiach: MB Różańcowej w Chropaczowie, Narodzenia NMP w Pszowie,
Krzyża Świętego w Siemianowicach Śląskich, św. Józefa w Rudzie i św. Józefa w Królewskiej Hucie. W okresie
wakacyjnym 1934 roku powierzono mu prowadzenie tymczasowego duszpasterstwa w klasztorze oo. bonifratrów w
Cieszynie. Potem znów w charakterze wikariusza pracował w parafii św. Anny w Janowie.
W 1932 roku zdał egzamin proboszczowski. Jego ówczesny proboszcz ks. J. Skrzypczyk w wymaganym świadectwie
moralności scharakteryzował ks. Klimzę jako człowieka poważnego i dojrzałego. Dziekan dekanatu
królewsko-huckiego ks. J. Czempiel dodał, że żyje po kapłańsku i spełnia swoje obowiązki sumiennie. W 1935
roku bp Adamski mianował go proboszczem w parafii św. Mikołaja w Warszowicach. Przeprowadził tam remont
miejscowego kościoła, wprowadzając do niego elektryczność. Ponadto odnowił probostwo, dom parafialny i
organistówkę. W marcu 1939 roku erygował w parafii Parafialną Akcję Katolicką.
Po wyjeździe z kraju ks. T. Reginka w grudniu 1939 roku został mianowany substytutem w parafii MB Bolesnej w
Rybniku, gdzie przebywał przez cały okres okupacji hitlerowskiej. W latach 1945-1955 był administratorem w
parafii św. Apostołów Mateusza i Macieja w Brzeziu nad Odrą. 5 grudnia 1955 otrzymał nominację na kuratusa,
a rok później na administratora w parafii św. Antoniego w Rybniku. Od 1957 roku jako emeryt mieszkał na
prebendzie w Mysłowicach. Zmarł 23 grudnia 1975 w Aachen w Niemczech. Został pochowany w Rybniku.
ks. Wojciech (Adalbert) RIEDEL - (1940 – 1942)
Urodził się 11 kwietnia 1911 w Łagiewnikach. Studia teologiczne w latach 1931-1936 odbył na Uniwersytecie
Jagiellońskim w Krakowie. 28 czerwca 1936 przyjął święcenia kapłańskie. Następnie został mianowany
wikariuszem w parafii św. Antoniego w Rybniku. Pełnił tam również funkcję katechety. W czasie okupacji,
będąc wicedyrektorem Caritas szybko naraził się władzom niemieckim, szczególnie zaś Gestapo. Zajmował się
bowiem duszpasterstwem wśród osób wysyłanych na roboty przymusowe - w tym szczególnie młodzieży w
gospodarstwach rolnych - oraz otaczał opieką duchową uwięzionych kapłanów. Dlatego został zmuszony do
zaprzestania działalności publicznej. Wreszcie za pracę wśród Wandernde Kirche został aresztowany przez
Gestapo. W 1941 roku został mianowany proboszczem.
W latach 1940-1943 był substytutem, a od 1943-1945 roku administratorem parafii św. Marii Magdaleny w
Bielszowicach. W 1945 roku był także substytutem w parafii św. Jerzego w Goczałkowicach Zdroju. 12 marca
1945 przybył do Miotka, gdzie został mianowany lokalistą, w 1946 roku uzyskał tytuł kuratusa, a proboszcza
dopiero w 1957 roku - wtedy to prawnie w Miotku została utworzona parafia św. Franciszka z Asyżu. We
wrześniu 1958 roku został przeniesiony do parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Gierałtowicach. Poza normalną
pracą duszpasterską był dekanalnym duszpasterzem narzeczonych. W uznaniu zasług przez bpa Adamskiego został
mianowany radcą duchownym. W 1967 roku wyjechał do pracy duszpasterskiej w Niemczech, gdzie był proboszczem
w Blaustein. Pomagał diecezji katowickiej w trudnych latach kryzysu gospodarczego. Zmarł 2 września 1985.
Jego pogrzeb odbył się 9 września 1985 w Neckarsulm w Niemczech.
ks. Tomasz REGINEK - (1923 – 1940)
Urodził się 7 marca 1887 w Dobrzeniu Wielkim w rodzinie rolnika Jakuba i Magdaleny z d. Gabriel. Jego młodszy
brat Kasper także wybrał drogę kapłaństwa. Ukończył szkołę ludową w rodzinnej miejscowości oraz gimnazja w
Prudniku i Bytomiu. W latach 1909 – 1913 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W
1912 roku przedłożył pracę doktorską pt. Życiowe elementy ewolucji kultury europejskiej. Spotkała się ona z
ostrym atakiem środowiska naukowego uczelni i za radą swojego profesora teologii Laemmera wycofał ją z
obrony. Równocześnie odbywał studia prawnicze i ekonomiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, te
ostatnie kontynuując już w Monachium. 18 czerwca 1914 przyjął święcenia kapłańskie.
Jako wikary krótko pracował w Dobrzeniu Wielkim, Opolu, Byczynie. W czasie I wojny światowej swą posługę
kapłańską sprawował w Szczecinie, jako kapelan wojskowy i sanitariusz, w Jełowej k. Opola, Chociebużu
(Cottbus - Łużyce) i w Zabrzu-Mikulczycach. Na krótko przed jej zakończeniem wyjechał do Paryża, a po
powrocie został wikariuszem w Królewskiej Hucie. Wówczas też czynnie zaangażował się w ruchu społecznym na
rzecz autonomii społeczno-gospodarczej Górnego Śląska. Wraz z bratem dr. Janem Reginkiem był zwolennikiem
autonomii Śląska w postaci wolnego państwa górnośląskiego, kontrolowanego przez Ligę Narodów. 27 listopada
1918 bracia Reginkowie powołali Komitet Górnośląski, który zaczął przewodzić ruchowi niepodległościowemu. W
styczniu 1919 roku komitet przekształcono w organizację pod nazwą Związek Górnoślązaków (Bund der
Oberschlesien). Pierwszym sekretarzem generalnym związku został ks. T. Reginek.
Jego działalność znalazła odbicie w licznych publikacjach, jak: Die oberschlesische Frage, Kwestia
górnośląska, Moralność a dobroczynność ludu górnośląskiego. Od 22 lipca 1923 był proboszczem parafii Matki
Bożej Bolesnej w Rybniku, gdzie dał się poznać jako sprawny reformator oraz organizator życia parafialnego i
społecznego, będąc m.in. członkiem rady miasta i rady powiatu. W 1924 roku odbył podróż do Ameryki
Południowej, zaś cztery lata później uczestniczył w Kongresie Eucharystycznym w Sydney. Następnie 24 lutego
1931 objął funkcję dziekana dekanatu rybnickiego. Widząc zbliżające się zagrożenie wojenne, bp S. Adamski
mianował go 29 sierpnia 1939 okręgowym wikariuszem dla Ziemi Rybnickiej. Funkcja ta niosła ze sobą
odpowiedzialność za Kościół w wyznaczonym sobie rejonie na wypadek zerwania kontaktów z Kurią w wyniku
działań wojennych. Za zgodą bpa Adamskiego opuścił 4 grudnia 1939 okupowaną Polskę wyjeżdżając do Włoch, a
następnie Francji i USA.
W czasie II wojny światowej był wikariuszem generalnym bpa polowego ks. J. Gawliny w Polskich Siłach
Zbrojnych na Bliskim Wschodzie i w Afryce. Po zakończeniu działań wojennych nie powrócił na Śląsk, lecz
zaangażował się w opiekę nad polskimi uchodźcami poza Europą. W czerwcu 1946 roku zamieszkał w USA. Dwa lata
później wstąpił do nowicjatu księży marianów. W 1950 roku został kapelanem Zakładu św. Józefa w Nowym Jorku.
Dopiero 9 czerwca 1957 formalnie zrezygnował z probostwa w Rybniku. W 1963 roku został uhonorowany tytułem
protonotariusza apostolskiego z prawem noszenia infuły. Do kraju powrócił w grudniu 1973 roku i zamieszkał w
Oleśnie. Zmarł 27 stycznia 1974. Pochowany został w rodzinnym grobowcu obok kościoła pw. św. Rocha w
Dobrzeniu Wielkim.
Jego dorobek pisarski to liczne prace dotyczące spraw społecznych i religijnych. Należą do nich m.in.:
Potęga Polonii Amerykańskiej, Nowe życie w Chrystusie, Naśladowanie Świętych Pańskich z krótkim rozważaniem
na każdy dzień. Najważniejszy dla historii Kościoła na Śląsku był jednak jego pamiętnik pt. Proboszcz śląski
- Wspomnienie.
Ks. Reginek został odznaczony orderem Pro Ecclesia et Pontifice (1930), Złotym Krzyżem Zasługi (1937),
Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Polonia Restituta.
ks. Franciszek BRUDNIOK - (1900 – 1923)
Urodził się 13 maja 1856 w Gliwicach jako syn kołodzieja. Skończył gimnazjum w Gliwicach i wstąpił na Wydział
Teologiczny Uniwersytetu Wrocławskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 13 lipca 1879 w czeskiej Pradze. Był
kapelanem zamkowym u hrabiny Seherr - Thos w Dobrawie k. Krapkowic. Kontynuował studia i w 1882 roku zdobył
w Fryburgu doktorat z teologii.
W 1884 roku został wikariuszem w Ostrogu pod Raciborzem i pracował tam ponad dwa lata. W 1886 roku objął
posadę prefekta - nauczyciela religii przy gimnazjum w Głogowie. Był równocześnie dyrektorem tamtejszego
konwiktu biskupiego. Odznaczał się ogromną skromnością i wiarą oraz wiedzą. 19 kwietnia 1900 został
proboszczem rybnickim i pełnił swój urząd przez ponad dwadzieścia lat. Jego dziełem jest budowa kościoła pw.
św. Antoniego w Rybniku wg projektu Ludwika Schneidera. W 1905 roku rozpoczęto budowę, 29 sierpnia 1907
nastąpiło poświęcenie kościoła, zaś 30 września 1915, sufragan wrocławski bp Karol Augustin dokonał jego
konsekracji.
Ks. Brudniok posiadał duże wyczucie estetyki. Wykonanie ołtarza zlecił wrocławskiemu rzeźbiarzowi C. Buhlowi
(1907), którego dziełem jest także bogato rzeźbiona ambona z 1911 roku i ołtarz MB Różańcowej. Bogato
rzeźbiony tron biskupi jest dziełem mistrzów z Oberammergau w Bawarii. Z tego samego kręgu artystycznego
pochodzą stacje drogi krzyżowej z 1908 roku. Jeszcze za życia musiał patrzeć na zniszczenia świeżo
wybudowanego kościoła. W czasie III powstania wskutek eksplozji dynamitu na dworcu kolejowym w Rybniku 22
czerwca 1921 kościół doznał poważnych uszkodzeń. W 1923 roku zrzekł się parafii i przeniósł się do zakładu
św. Juliusza w Rybniku. Zmarł 10 lutego 1926, został pochowany w krypcie kościoła św. Antoniego. Pogrzeb
odbył się 13 lutego z licznym udziałem księży i ludu. Spoczywa w krypcie kościoła św. Antoniego.
Ks. Brudniok był właścicielem dużego księgozbioru. W 1928 roku katowicka kuria biskupia zakupiła od
spadkobierców 4800 woluminów z jego zbioru. Większość z tych książki została włączone do tworzonych wówczas
Biblioteki Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie oraz Biblioteki Kurii Diecezjalnej w
Katowicach. Niektóre trafiły do rąk prywatnych, m.in. bpa Arkadiusza Lisieckiego.
ks. Edward BOLIK - (1861 – 1899)
Urodził się 26 maja 1823 w Nieczysławicach w kozielskiem. Jego ojcem był miejscowy nauczyciel Filip Bolik,
matką Józefa Bolik z d. Glatzel. Ukończył gimnazjum w Głubczycach, a następnie studia teologiczne we
Wrocławiu. Tam również 1 lipca 1849 przyjął święcenia kapłańskie. Jako wikariusz pracował w Żorach, Leśnicy,
Rudach oraz w Berlinie przy kościele św. Jadwigi. 8 marca 1861 objął probostwo rybnickie. Będąc już
rybnickim proboszczem, pozostawał na urzędzie inspektora szkolnego. Przyczynił się do wybudowania kaplicy
Matki Bożej przy jankowickiej Studzience. Ofiarował znaczne sumy na szpital św. Juliusza w Rybniku; hojnie
wspierał studentów. Dokonał restauracji wnętrza rybnickiego kościoła. Zarządzał parafią w Jankowcach w
latach 1897-1899. Zmarł 16 września 1899. Spoczął na obecnym tzw. starym cmentarzu przy kościele
akademickim, w gotyckiej kaplicy zbudowanej nad mogiłą rybnickiego burmistrza Antoniego Żelazko.
ks. Franciszek Ksawery RUSKE - (1837 – 1860)
Proboszcz w czasach tyfusu głodowego
W latach 1837-1860 funkcję proboszcza rybnickiego sprawował ksiądz Franciszek Ksawery Ruske (1795-1860),
dziekan dekanatu żorskiego. Urodzony 2 sierpnia 1795 roku w Krakowie, wyświęcony 16 kwietnia 1821 roku.
Obowiązki proboszcza w Rybniku objął 21 grudnia 1837 roku, nominację na urząd dziekana otrzymał 31 maja 1858
roku. W tym samym roku przystąpił do koniecznego remontu pokrycia dachu i wieży rybnickiego kościoła. Za
jego urzędowania powiat rybnicki i ziemię śląską nawiedziła wielka zaraza tyfusu głodowego, która
spowodowała śmierć tysięcy ludzi. Zmarł 24 czerwca 1860 roku w wieku 64 lat.
ks. Michał SCHNEIDER - (1808 – 1837)
Urodził się 22 września 1772 w Żorach. Wykształcenie otrzymał w latach 1784-1789 w gimnazjum zakonnym z
Rudach. Został wyświęcony 24 września 1796 i rok później został wikarym w Ostrzeszowie Wielkopolskim
należącym do diecezji wrocławskiej. W 1804 roku został przeniesiony do Starych Koziegłów na terenie diecezji
krakowskiej. Następnie był proboszczem w Pyskowicach, a w 1808 roku objął parafię Matki Bożej Bolesnej w
Rybniku. W latach 1820-1821 zbudował w Rybniku nowe murowane probostwo o 12 pokojach. Dochodził praw i
własności parafii, również na drodze sądowej. Sprawował również urząd dziekana żorskiego oraz egzaminatora
prosynodalnego. Zmarł 18 czerwca 1837 na zawał serca. Po jego śmierci parafią administrował wikary ks.
Potyka.
ks. Feliks REISNER - (1801 – 1808)
Urodził się ok. 1744 roku. Parafię rybnicką objął w 1772 roku. Przygotował i prowadził budowę nowego kościoła
pw. Matki Bożej Bolesnej, gdyż kościół Wniebowzięcia NMP uważany był za stary i za ciasny. Miejsce budowy
nowego kościoła było przedmiotem sporów, gdyż proboszcz Reisner jak i burmistrz Jan Belling oraz większość
mieszkańców miasta pragnęli, by stanął on bliżej Rynku. Nie zgadzał się na to dawny właściciel miasta hrabia
Antoni Węgierski, którego przodkowie byli pochowani w starym kościele. Do ugody doszło w 1796 roku –
postanowiono pozostawić prezbiterium starego kościoła, gdzie znajdowała się główna krypta, natomiast resztę
budynku rozebrać.
Proboszcz Reisner był ostatnim kapłanem odprawiającym msze w starym gotyckim kościele i pierwszym czyniącym
to w nowym pw. Matki Boskiej Bolesnej. Pełnił funkcję dziekana żorskiego. Zmarł 23 marca 1808 i został
pochowany w kaplicy cmentarnej, na którą przerobiono prezbiterium starego kościoła. Po jego śmierci parafią
administrował ks. Antoni Helwich.